10 myśli o londyńskich teatrach, sztukach i musicalach

Nie ukrywam, że chodzenie do teatru to mój sposób na spędzanie czasu dopiero od kilku lat. Za lat pacholęcych i w czasach młodości górnej i durnej zdarzało mi się raz na jakiś czas na coś pójść, nawet to lubić, ale nie nazwałabym się żadnym wielkim bywalcem. Obecnie miesiąc bez teatru uważam za smutny, stracony i żałosny. Wiem, wiem, to i tak nie jest jakoś bardzo często, ale obiecuję się poprawić. 

Można się spierać czy oferta teatralna Londynu jest najlepsza w Europie czy nie, nie ma jednak wątpliwości, że miasto jest miejscem pielgrzymek osób z biletami na konkretne przedstawienia, kupowanymi z wypiekami na twarzy. Im dedykuję dzisiejsze myśli.

 

 

Czasami idziesz na sztukę, na którą wcale nie chcesz iść, żeby zobaczyć aktora, na którym Ci zależy. Z mojego punktu widzenia (wyimaginowana) relacja z tym aktorem już nigdy potem nie jest taka sama. Przy czym im mniej zależało mi na występującym, tym lepiej, bo w przypadku niewielkiej fascynacji zdanie się poprawia, w przypadku wielkich fascynacji…Cóż, jest jak jest. W mojej głowie Jude Law (za Obsessions, nie za Henryka V…) i James Norton wiszą mi niemałą przysługę za cierpliwość. Po tym tygodniu mam mieszane uczucia co do tego ile wisi mi Orlando Bloom. 

 

Obsession w Barbican Theatre

 

Killer Joe w Trafalgar Studios

 

 Nie da się ukryć, że możliwość zobaczenia bohaterów swojego filmowego dzieciństwa to jest wartość sama w sobie. Ile by potem nie wisieli. To jeden z głównych powodów dlaczego nie chciałabym mieszkać gdziekolwiek indziej. 

 

 

Czasami idziesz na musical, który totalnie Cię nie kręci i bawisz się wspaniale. Polecam Bat Out Of Hell oparty na muzyce Meatloafa, bo to wizualny kosmos. Kiedy mówię kosmos, naprawdę mam na myśli kosmos. Nie widziałam na scenie piękniejszych efektów specjalnych. 

 

 

Nie mogę być chyba jedyną osobą, która nie znosi Wicked, prawda? PRAWDA? 

 

Julius Caesar w Bridge Theatre

 

W przypadku musicalu (oprócz Wicked…) łykam wszystko, rapujących ojców założycieli Stanów Zjednoczonych, zmutowane dzieciaki z przyszłości na motorach, no wszystko. W przypadku teatru jestem straszną konserwą, ale po kilku latach mam dość oglądania banalnych amerykańskich sztuk z ostatnich kilku dziesięcioleci, w których głównym elementem szokującym jest przemoc fizyczna i cycki. Nie chodzi o to, żebym miała coś do nagości, o nie. Nie chodzi nawet o to, że potrzebuję kostiumów z epoki, bo uwielbiam uwspółcześnione wersje klasyków. Po prostu teksty sprzed kilku tysięcy czy kilkuset lat podobają mi się bardziej. Tak samo jak sztuki europejskie z jakiegokolwiek okresu trafiają do mnie lepiej niż amerykańskie. Choć od obu reguł są wyjątki. 

 

 

Miejsce ma znaczenie. Ten sam spektakl oglądany z dobrego rzędu w stalls czy końcowego miejsca na najwyższym balkonie to tak naprawdę inny spektakl. Dodatkowo w małych teatrach czasami będąc w przednim rzędzie można doświadczyć dodatkowych atrakcji. Mój mąż do dzisiaj przeżywa, że Ian McDiarmid (Imperator Palpatine w Gwiezdnych Wojnach) ocierał mu się o kolano w Kupcu Weneckim w Almeidzie, a na mnie zrobiło wrażenie bycie 50 cm od pośladków Jamesa Nortona w The Bug w Found111. 

Są rzeczy nie warte pieniędzy. To jest warte. 

 

The Merchant of Venice w Almeidzie

 

Jeśli nie ma się funduszy ani specjalnego wyboru (czasami bilety po prostu wyprzedają się w kilka godzin), warto polować na jakiekolwiek/okazjonalne bilety i stać w kolejkach od 1 w nocy w styczniu, albo od 5 rano poza styczniem. Osobiście wolałabym nie jeść przez tydzień niż kolejkować i nie ma żadnej sztuki, dla której bym wstała przez 5 rano, ale są osoby kochające teatr tak bardzo, że to robią. Hint: warto się z nimi przyjaźnić. Mam to szczęście. 

 

 

W życiu nie planuję specjalnie do przodu, bo zawsze boję się, że jakaś siła wyższa postanowi wyśmiać moje plany i pokazać mi środkowy palec. Wolę żyć chwilą. Wyjątkiem jest rezerwacja biletów teatralnych. Od kilku miesięcy wiem, co oglądam w lipcu i sierpniu. Czas zacząć planować końcówkę roku. 

 

 

Lubię to, że teatry londyńskie są wyluzowane, ludzie przychodzą w jeansach, trampkach i w ogóle nikogo to nie obchodzi. Totalnie nie przeszkadza mi jedzenie i picie ani w teatrze, ani w kinie. Sztuka też jest dla ludzi i świetnie, że możemy obcować z nią w komfortowych warunkach. 

Powiedzmy sobie jednak, że hamburger z McDonald’sa przyniesiony na przedstawienie to jest inna skala łatdefakowości. Coś jak sushi w samolocie. JUST DON’T.

(przy czym widziałam i wąchałam tego burgera raz w życiu, NIE TO CO SUSHI W SAMOLOCIE)

 

Les Miserables w Queens Theatre

 

Zbyt częste chodzenie na musicale skutkuje stanem psychicznym, w którym zaczynasz śledzić aktorów na instagramie i na twitterze, aż nagle wiesz komu kiedy kończy się kontrakt i że zaczyna grać nowa obsada. Co może nie jest takie złe, źle zaczyna się robić, kiedy czujesz wielką potrzebę zobaczenia nowej obsady w tym samym spektaklu.

Moja mama nie rozumie co w Hamiltonie jest takiego świetnego, żeby iść na niego dwa czy trzy razy i chcieć więcej. Hamilton Hamiltonem, odpowiedź jest oczywista choć nie krótka (BO TO WSPANIAŁA OPOWIEŚĆ O PRZYJAŹNI, MIŁOŚCI, RODZINIE, ZDRADZIE, IDEAŁACH, AMBICJI I SZUKANIU DROGI W ŻYCIU, a przede wszystkim przystępne ukazanie polityki i historii z refleksją na temat tego, że od stuleci nic się w ich mechanizmach nie zmienia), ale ja serio czuję, że umrę jak nie zobaczę tej nowej obsady Nędzników

 

 

(A tak serio, nie ma ktoś ochoty się wybrać?)

  • zpopk

    Okej to ja nie lubię Wicked razem z tobą. Moim zdaniem to po prostu nie jest szczególnie dobry i szczególnie ciekawy musical. Co więcej spłaszczający materiał wyjściowy. No i jasne że trzeba zobaczyć każdą nową obsade Nędzników. Są rzeczy ważne i ważniejsze.

  • undula

    Ja musicale niespecjalnie, ale dzięki NT Live zobaczyłam masę świetnych spektakli i kilka bardzo dobrych i dowiedziałam się, że przy całej mojej miłości do Krystiana Lupy, moim ulubionym reżyserem jest jednak Ivo van Hove (niekoniecznie Opętanie, ale Widok z mostu czy Hedda Gabler to były chyba najbardziej wyczerpujące emocjonalnie spektakle, jakie widziałam).
    Potrafię iść na ten sam spektakl (z obsada, o której wiem, że się nie zmieni) siedem razy. Bo nigdy tak naprawdę nie jest ten sam. Zazwyczaj też, bo jednak chodzę do polskich teatrów, mam możliwość kupienia dobrych miejsc. Raz kompletnym przypadkiem poszłam dwa dni z rzędu na ten sam spektakl. Grająca w nim Małgorzata Hajewska-Krzysztofik chyba mnie skojarzyła, bo na początku drugiego spektaklu popatrzyła na mnie, uśmiechnęła się i zaczęła grać zupełnie inaczej. Byłam na tym łącznie pięć czy sześć razy, mam porównanie.
    Pierwsze rzędy potrafią być jednak zdradliwe, szczególnie jeśli aktorzy wchodzą w interakcje z publicznością. To oczywiście moze być interakcja typu tulas od Pana Pięknego, ale moze być gorzej.

  • Wera

    Na Nędzników? Cholera, bardzo! Widziałam ich dwa razy w życiu, ostatni raz w marcu i czuję niedosyt. Chcę jeszcze raz!

  • weronika

    O, do tej pory byłam tylko na londyńskich musicalach (stąd klimat trampek jest mi znany), ale jesienią wybieram się na sztukę do Donmar Warehouse i myślałam „hm, poważna sztuka, poważny teatr, może czas spakować jakąś lepszą bluzkę i porządne buty”, ale widzę, że jednak nie?

  • Monika Rosa

    Ja chcę wreszcie z kimś iść na Pottera…

  • Elka17

    Ja nie lubię Wicked! Nudziłam się…

  • Andrzej Grzesik

    O, nie lubisz Wicked, <3

  • Agnieszka Milewska

    Och, miałabym, ogromną! Z „Nędznikami” sprawa jest dość zabawna: zdaje mi się, że nikt (a na pewno nie Francuzi) nie robi „Nędzników” lepiej, nić Brytyjczycy. Znając tylko warstwę audio wielu, wielu wykonań „A la volonte du peuple” (i nucąc ją sobie po pijaku – nie ukrywajmy) nie znajduję tyle żaru i wiary w porewolucyjne ideały nigdzie indziej. Ta francuskość (naznaczona dużą swobodą sięgania po dzieło pana Guillotin), bez brytyjskiego filtra wiary w sprawiedliwość, bywa raczej niepokojąca… Innymi słowy: oglądałabym, ale totalnie mi nie po drodze do Londynu. Chyba że we wrześniu, na wariata, wpaść na jeden wieczór…

    • Wera

      Hmm, ale jednak najbardziej emocjonalna i chwytająca za serce wersja samobójstwa Javerta, jaką do tej pory słyszałam, była właśnie po francusku 😉

  • Widziałam Wicked w środę o 14.30 i obsada wyglądała jakby była bardzo znudzona tym przedstawieniem, co znacznie utrudniało mi cieszenie się z musicalu. Ale mój kolega z pracy, który był ze mną, i który wcześniej widział to 24 razy, mówił, że to była najgorsza obsada jaką kiedykolwiek widział, więc ciężko mi ocenić, czy podobało by mi się z kimś, komu chce się grać.
    A co do nowej obsady Nędzników, to ja nie widziałam starej, więc nie mam porównania, ale ta jest świetna!
    Plus Riennahero kochana, jeśli jeszcze nie widziałam Kinky Boots, to bardzo polecam, bo będą się zamykać w styczniu, a nigdzie się lepiej nie bawiłam, niż tam! (Ale mówiąc o obsadach, to słyszałam, że ta nowa jest średnia, ale prawda jest taka, że ten musical warto zobaczyć tylko dla Aniołków i tak!).
    Podsumowując, teatry to będzie chyba rzecz, za którą będę tęsknić najbardziej, jak wrócę do Polski za miesiąc!

  • Wioletta Szkopek

    A co Ty masz do sushi w samolocie ?! 😉 🙂

  • Werka Karska

    Zazdro. Ja czekam aż w Krakowie ktoś postanowi wystawić Nędzników albo Hamiltona… Bo na razie musicalowo to mamy Chicago. Się nad nim wszyscy rozpływają a mnie jakoś nie rzuciło na kolana… 🙁

  • Justyna Aneta Rutkowska

    Oj dawno nie byłam w londynie 😀
    Sukienkiinietylko.pl

  • Aneta Czorny

    A mozesz doradzic jak dowiadujesz sie o nowych sztukach ?

  • Justyna

    Jakbyś chciała tańsze bilety na Nędzników tak do końca sierpnia to daj znać 😉 I zaraz do obsady dochodzi nowy Javert i jestem strasznie ciekawa, bo jest to ten sam aktor, który kilka lat temu grał Enjolrasa i super był w tej roli

Loading..