Riennahera

Riennahera

Życie przed internetem było łatwiejsze.

Osobiście uważam się za osobę uzależnioną od internetu. Budzę się rano i od razu sprawdzam na telefonie wszystkie swoje kanały na social media, maila, pogodę na trzy kolejne dni, wchodzę na Pinterest po inspiracje z czym założyć dzisiaj biały T-shirt i tak dalej. W ciągu wrzucam zdjęcia na instagram, sprawdzam jak radzi sobie blog, czytam na bieżąco najświeższe wiadomości z kraju i ze świata, a przed snem odpalam jak codziennie serial.

To nie jest tak, że nie mogę bez tego przeżyć ani dnia, bo mogę. Podczas urlopu w hotelu bez wi-fi dałam sobie radę, a ręce trzęsły mi się niecałe dwa dni…Odpowiednia ilość morza, plaży i alkoholu radzi sobie szybko z takim trzęsieniem.

I chociaż obiema rękoma mogłabym się podpisać pod listem miłosnym do internetu, doskonale zdaję sobie sprawę, że bez niego byłam szczęśliwsza.A może nawet nie bez niego, ale w początkowej fazie naszej znajomości, gdy szczytem finezji było Gadu-Gadu, nagrane na płytach seriale przekazywaliśmy sobie w szkole po kryjomu, a ilość śmiesznych filmików była ograniczona. Zwykle też nagrywaliśmy je na płyty. Tak, czasowo było to mniej więcej w okolicach epoki lodowcowej.

Jakiś czas temu na różnych portalach przetaczała się lawina tekstów jakie to życie jest wspanialsze bez facebooka, bez social mediów, z internetem ograniczonym do minimum, jak to można wtedy znaleźć czas dla rodziny, przyjaciół, książek. To nie mój problem. Jasne, czasem siedzę przed ekranem za długo. Jasne, kiedyś w tym czasie włóczyłam się po łące. Może zatem mniej się włóczę po łące przez parszywego facebooka i wikipedię zła. Ale też nie mieszkam już w okolicach łąki, więc wcale niekoniecznie. Kiedy mam ochotę widzę się ze znajomymi, z których całkiem sporo poznałam dzięki internetowi. Z mieszkającą w innym kraju rodziną komunikuję się również za jego pomocą. Dzięki niemu mogę wszystko. ABSOLUTNIE WSZYSTKO.

Mamy nieograniczony dostęp do wiedzy i rozrywki. Nawet do takiej wiedzy i rozrywki, której nigdy nie chcieliśmy. Jest niewiele rzeczy, które sprawiają, że nie mogę skończyć posiłku i momentalnie robi mi się niedobrze. Właściwie przychodzi mi na myśl tylko jedna – film ‚Human Centipede’. Zgadnijcie, skąd wiem o jego istnieniu…W jedną sekundę mogę nakarmić swój głód wiedzy i zobaczyć jak wygląda poród wieloryba, albo płód arlekin. Nie mam nic do wielorybów, ale świadomość istnienia arlekina na pewno jakości mojego życia nie poprawia. Na każdą stronę informacji mądrych, przydatnych i podnoszących na duchu, znajdę dziesięć stron o tym, jaki świat jest okrutny, zły i beznadziejny. I z wrodzonej człowiekowi ciekawości je przeczytam i dzięki temu będę w stanie wymienić stanowczo zbyt wiele nazwisk seryjnych morderców wraz ze szczegółami ich modus operandi.

To, że w internecie mogę wszystko wywołuje we mnie lęk. Wiecie już, że nie za dobrze radzę sobie z FOMO.
Internet jest dla FOMO najwspanialszym, najbardziej odżywczym pokarmem. Choćbym i rzuciła pracę, nie dam rady obejrzeć wszystkich wspaniałych seriali i filmów świata. Chociaż wszystkie na mnie czekają. Nie przeczytam całej wikipedii. Nie ogarnę wszystkich pięknych sukienek we wszystkich sklepach internetowych. Nie znajdę wszystkich śmiesznych obrazków z dinozaurami. Wiecie o co chodzi. Samo w sobie sprawia to czasem, że nie mogę spać w nocy, bo dzisiaj czytałam tylko Pudelka i Wyborczą, a przecież mogłam czytać Biblię po łacinie ze skanów średniowiecznego manuskryptu, czyjąś pracę magisterską na temat elfów w literaturze świata, a na koniec jeszcze zaliczyć z pięć ambitnych seriali o polityce. Powinnam jeszcze to wszystko opisać na blogu i nagrać o tym vlog.

W bardziej analogowych czasach po prostu wzruszyłoby się ramionami, bo przecież nie można mieć czy robić wszystkiego. Internet jednak na każdym kroku jest nam gotów pokazać pęczki pełnych sukcesu osób, które przeczytały cały internet dwa razy, wykładają na trzech uczelniach na raz, napisały pięć książek, a do tego są dwa razy wyższe, chudsze, piękniejsze i młodsze od Ciebie. Zapewne mają też mnóstwo kasy, pięć domów w najpiękniejszych częściach świata, w których panuje sterylny wręcz porządek, a rano budzi je pięćdziesiąt tysięcy małych szczeniaczków. I możesz to obserwować niemal na żywo dzięki ich instagramowi i kanałowi youtube. Jestem dorosła, mam w miarę silną psychikę, w miarę dobrze czuję się sama ze sobą i moje poczucie własnej wartości jest w miarę w porządku. Ale czasami, tylko czasami zastanawiam się, co ja robiłam całe życie.

Jeśli chcę cokolwiek osiągnąć jako blogerka powinnam oczywiście kreować się na jedną z tych osób. Niestety nie nauczyłam się nigdy zbyt dobrze kłamać („kreować wizerunku”), więc sobie daruję. Nie mam do nikogo pretensji, nie czuję zawiści, cieszą mnie sukcesy innych, tylko czasem dopada mnie to uczucie, że chyba musi być ze mnie jakaś łamaga, przeciez jeśli naprawdę, naprawdę, NAPRAWDĘ czegoś chcesz, to ci się uda. Może nie chcę wystarczająco mocno? Moje FOMO ma się jak najlepiej.

Ale może bez internetu wcale nie byłam szczęśliwsza. Byłam po prostu mała. Świat sprzed jego istnienia pamiętam jak przez mgłę, a dzisiaj nie jest mój najlepszy wieczór. Na szczęście mam cały internet fajnych rzeczy na poprawę humoru…

Podoba Ci się? Podaj dalej »

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on email
61923936_301827807423707_1414915001336679940_n copy

Autorka

Marta Dziok-Kaczyńska
Riennahera​

Nie chcę sprzedać Ci wizji perfekcyjnego życia jak ze strony w kolorowym czasopiśmie. Chcę być dobrą sobą i porządną osobą. Może Ty też?

11 thoughts on “Życie przed internetem było łatwiejsze.”

  1. Hej znalazłam Twój blog wpisując w wyszukiwarkę „fajne miejsca w Londynie”. I sie zaczytałam. Jestes osoba, która ma całkiem inne zainteresowania, poglądy, lubisz całkiem inne rzeczy niz ja a jednak uwielbiam Twój blog. Swietnie sie czyta. Pozdrowienia z Guildford 🙂

  2. Rien, wyjęłaś mi ten tekst z ust! Na co dzień jestem osobą towarzyską, mam metody na spędzanie mojego quality time z przyjaciółmi i sama, ale… ale czemu zaraz nie pokazać tego światu na insta albo na fejsie? Czemu w pracy średnio co 40 minut odrywam się od zadań, by sprawdzić rzeczonego fejsa i odpowiedzieć na whatsappie? raz próbowałam z tym zawalczyć, jak pojechałam do Brazylii, to wzięłam ze sobą starą przedpotopową nokię, by odciąć się od świata.. i jak to się skończyło? żerowałam na iphonie kumpla 😉

    ogólnie rzecz biorąc, jak najbardziej Cię rozumiem. również doceniam pozytywy internetu – sama mieszkałam już w czterech różnych krajach, z których to pobytów mam sporo znajomych, a z moich polskich przyjaciół wielu jest rozsianych po świecie – tu internet ma niewątpliwy plus.

    zapraszam do siebie! kamieverywhere.wordpress.com

  3. Mam podobne przemyślenia 😉 nie jest dla mnie trudne życie bez internetu. Tylko w tym czasie nie wiem co mam zrobić ze sobą, chociaż jak siedzę bezsensownie przed kompem to narzekam, że mam jeszcze tyle do zrobienia.. Internet mnie rozleniwił nie tylko pod względem np. szukania informacji do pracy magisterskiej, ale także zrobiłam się po prostu leniem i flegmatykiem. Niby taki ósmy cud świata, ale chyba nie wszystkim wyszedł na dobre..
    pozdrawiam!
    http://www.paperjeans.zz.mu/blog/

  4. Ostatnio miałam podobne przemyślenia w kwestii studiowania – bo akurat tak wyszło, że kiedy robiłam sobie przerwę w studiach, internet zdążył opanować większość aspektów mojego życia. Minęło ponad pół roku, a ja do teraz jak głupia latam po punktach ksero, mimo że większość lektur wisi na Chomiku. I do teraz mam skrupuły, żeby przynosić na zajęcia laptop i korzystać z tekstów w formie elektronicznej.

    Studiuje się łatwiej teraz niż wtedy. Ale też czuję, że referat napisany na podstawie Wikipedii nie jest tak wartościowy jak wyszperane w książkach informacje.

    1. Dla mnie oznacza to nieustanny rozwój. Obecnie jestem trochę w martwym punkcie, chociaż mam fajną społeczność, to blogowanie staje się nieco rutynowe – wpis, komentarze, kolejny wpis, kolejne komentarze i tyle. Chcę docierać do coraz większej ilości osób, i pogłębiać relacje z Czytelnikami, których już mam.
      Więc nie chodzi mi o kampanie reklamowe za wiele kafli, chodzi mi o to, żebym czuła, że mój wysiłek kogoś obchodzi.

  5. when ever analyzing places to eat, I tend to focus on three substantial arguments may well „are as well as shatter” a service. these factors bring in income and sales, quite building products sold hair regrowth, in addition to progression by indicates conjoining completely new devices. relating to Darden, I can expect the business to demonstrate enduring down tastes consisting of internet funds, very same space specials hair regrowth, and therefore, improvement by means of extension.

  6. the existing inventories said as being „Days grant” is a vital in advance hint actuality every single one stored used truck or suv shows business earlier divulged and therefore lengthy encouragement developing liability. in my opionion substantiation which in turn kia has came home to racing floorplans to shore ready foremost range profit. in which taken care of enhanced cultivation additionally pay back disciple in contrast game master and it have a too far troublesome opportunity draining the company’s addiction.

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany.

Przewiń do góry