Pokazy

Po Tygodniu Mody nie spodziewałam się cudów, tym bardziej, że mówiono mi, że to nic specjalnego, ot, modelki przejdą w jedną i drugą stronę, kilkanaście minut i po ptakach. Ale, kurczę, podobało mi się. To jest naprawdę świetne kilkanaście minut. Panuje podniosła atmosfera, fotografowie dyktują co jest kól natężeniem dźwięku migawek (przez co wiem, że krótki niebieski wełniany bezrękawnik jest na pewno kól), a na koniec jeszcze te wzruszające oklaski dla projektanta. Moment, w którym wszystkie modelki wychodzą na wybieg, no a potem jeszcze te oklaski, jest dla mnie wzruszający niczym ostatnia scena z Nowej Nadziei. I tak jak nie wiedziałam czy za sześć miesięcy będzie mi się chciało spędzać kolejny weekend na staniu w kolejkach, żeby przez kilkanaście minut doświadczyć tej atmosfery, tak teraz wiem, że na pewno.

Generalnie London Fashion Week sprawił, że moje nieco podupadłe zainteresowanie modą odżyło, a nawet nabrało nowego kierunku. Fascynuje mnie obecnie biznesowa strona, zwłaszcza w jaki sposób taki młody projektant z dość specyficznym i (moim zdaniem, ale mogę się mylić, to też interesujące) momentami ciężkim do sprzedania stylem buduje swoją markę i jest w stanie na niej zarabiać. Albo jaki jest zwrot z inwestycji w promocję w przypadku małych sponsorów, tych co to rozdają przed pokazami suszone owoce albo mrożone jogurty. To może niezupełnie moda, ale w jakiś sposób trochę tak.

kolekcje SS15: | Shao Yen | Apu Jan | Bernard Chandran |

lfw7
lfw8
lfw9
lfw18
lfw21
lfw19
lfw20

Jakość

Swego czasu wydawało mi się, że ubrania od projektantów w porównaniu z tym, co nosi przeciętny człowiek to niebo a ziemia. Po raz pierwszy ten dogmat i bastion mojej fascynacji modą zachwiał się w posadach kiedy miałam okazję oglądać w muzeum stroje sceniczne Kylie Minogue. Duża część z nich wykonana była z niezbyt wybitnych materiałów. Podczas Fashion Weeku doznania były podobne. Niektóre rzeczy wykonano mistrzowsko, inne natomiast spokojnie odnalazłyby się na bazarze, zarówno pod względem finezji projektu jak i jakości materiału. Przyznaję, że oglądałam pokazy młodych projektantów, a nie czołowych światowych nazwisk, więc może tutaj tkwi problem.

misterne wykończenia w kolekcji Gyoyuni Kimchoe

lfw mix3

Pierwszy rząd albo nic

Miejsca siedzące są przereklamowane. Podczas pierwszego pokazu, na który trafiłam (i zarazem mojego pierwszego pokazu w życiu) miałam farta i razem z Fatilicious na ostatnią chwilę wepchnięto nas na miejsca siedzące w drugim rzędzie. Pierwszy pokaz i już miejsce dla VIPa! Oczywiście pozostałe grzecznie przestałam, jak na plebs przystało. Ale wróćmy mentalnie do tego drugiego rzędu. Modelki maszerują po wybiegu, fotografowie szaleją, w głośników leci sexy muza, jest lans, bałns i szał ciał, chcę robić zdjęcia i robię, tyle, że na dziewięćdziesięciu procentach tych zdjęć widzę przede wszystkim piękne dredy bardziej VIPowego VIPa z pierwszego rzędu.

Także ważna życiowa lekcja – lepiej być nikim i stać w przejściu niż siedzieć w drugim rzędzie jako celebryta klasy B.

lfw1

Somerset House

Pod Somerset House czułam się jak w Gwiezdnych Wojnach. No wiecie, jak w Mos Eisley – nigdzie nie znajdziesz ohydniejszego mrowia łajdactwa i występku. Tyle, że pod Somerset House mrowiu robi się jeszcze zdjęcia.

A tak zupełnie serio, jest to surrealistyczna rzeczywistość i wielkie, acz nieszkodliwe targowisko próżności. Przypomina nieco przedszkolny bal przebierańców, ale zaraz przechodzisz przez bramę i przenosisz się do rzeczywistego świata. Somerset House podczas Tygodnia Mody to coś pomiędzy Narnią, a krainą ze Spirited Away. Dziwna, niepokojąca, ale wciąż bajka.

lfw4

Transwestyci.

Jeszcze nigdy nie miałam okazji widzieć tylu transwestytów. Dodajmy, że podczas wakacji między drugim i trzecim rokiem studiów kilka miesięcy pracowałam w sex shopie, gdzie transwestytów widywałam codziennie i byłam z nimi na ty. No, ale rzeczywiście, ci na Fashion Week byli lepiej ubrani.

lfw6

Street Style

Nie wiem czy robię się starsza, bardziej nudna, skromniejsza czy jeszcze jakaś inna, ale moją uwagę przyciągają coraz prostsze rzeczy, coraz bardziej stonowane kolory, coraz spokojniejsza połączenia i jakość. No i ładne włosy. Jeśli masz ładne włosy, to nawet w worku na ziemniaki będziesz wyglądać szykownie.

Zaczynam wierzyć, że jeszcze będzie ze mnie minimalistka. Tylko z tymi włosami gorzej…

lfw mix1
lfw mix2

Modelki

Modelki to bardzo dziwne istoty. Od razu wyróżniają się z tłumu wzrostem i szczupłymi nogami, ale na piewszy rzut oka nie porażają urodą. Ani na drugi. Ale im dłużej się na nie patrzy, tym są ładniejsze. A w momencie, kiedy robisz takiej zdjęcie, potrafi spojrzeć w obiektyw taki sposób, że aż ciarki przechodzą po plecach.

No i tak na żywo jakoś nie mogłam im tego wszystkiego zazdrościć. To jakby zazdrościć czegoś sarenkom z innej planety. To inny, kosmiczny gatunek. Pewnie łatwiej zazdrościć obracając się w ich gronie, ale tak na odległość miło się patrzy.

lfw mix4

Podoba Ci się? Podaj dalej »

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on email
61923936_301827807423707_1414915001336679940_n copy

Autorka

Marta Dziok-Kaczyńska
Riennahera​

Nie chcę sprzedać Ci wizji perfekcyjnego życia jak ze strony w kolorowym czasopiśmie. Chcę być dobrą sobą i porządną osobą. Może Ty też?

9 thoughts on “Wrażenia z London Fashion Week”

  1. Moment prywaty: chodziłam do liceum, które było zdominowane przez modelki. Ot, pewien schemat funkcjonujący w Warszawie, że jeśli jesteś modelką, gejem albo gejem-modelem, to Twoje miejsce będzie właśnie tam. Wybrałam (dość nieszczęśliwie) tę szkołę z zupełnie innych powodów i doznałam szoku. Trzy lata pogardliwych spojrzeń w stronę mojego 38/40, trzy lata obserwowania dziewczyn, które dzielą grejpfruta na sześć, po czym zjadają tylko tę jedną szóstą, a resztę odkładają na później, z mojej strony najlepiej w akompaniamencie wypchanej kurczakiem i sosem bagiety. Trzy lata płaczu i faz kilkudniowych głodówek absolutnych, ażeby potem pakować w siebie wszystko, najlepiej naraz. Idąc na studia, ponadto zmonopolizowane przez facetów, całkowicie odżyłam. Do podobnych wrażeń nie chciałabym wracać już nigdy.

    1. @STREGA odniosę się do Twojego komentarza, ponieważ właśnie jestem na etapie „otrząsanie się po latach z beznadziejnego liceum „. Moje liceum też było beznadziejne, pełne snobów (buty za 499 do paradowania po szkolnym korytarzu?!) i wybitnie inteligentnych (Nietzsche, Sartre i Sokrates byli obiegowi jak szlugi). Odstawałam boleśnie od ambitnych gotowych nauczyć się na pamięć książki telefonicznej i wybitnych laureatów olimpiad i międzynarodowych konkursów, odstawałam od ćpunów-snobów i snobów-alkoholików w stadium I.
      Odżyłam w pracy i na studiach zaocznych, teraz żyję, ale leczę się jeszcze, sama, psychicznie.

      ( a jak to się ma do postu? 😛 – czasami warto spędzić weekend w kolejce, aby pożyć, po prostu, zaczerpnąć inspiracji i żyć :)) )

      1. Z perspektywy czasu pewnie tak i teraz bym to zrobiła, ale wtedy zawsze było dla mnie już ‚za późno’ na podjęcie jakichkolwiek zmian. Najpierw to dopiero pół roku, więc jeszcze się zmieni, potem tylko dwa lata do matury, tylko rok do matury… Na pewno wyciągnęłam z tego taką lekcję, że jedna modelka – okej, przecież to człowiek jak każdy inny, miły lub nie, inteligentny lub głupi – ale nigdy w dużej ilości naraz! Czują strach jak drukarki!

  2. Ciężko mi dojrzeć na zdjęciach mężczyzn. Przykro się robi w damskim sercu. Czy moja córka nie będzie w stanie zobaczyć jak wygląda prawdziwy mężczyzna, chyba że jedynie na historycznych zdjęciach?

    1. Jesli bedzie sie wybierac szukac prawdziwych mezczyzn na pokazach damskich kolekcji to rzeczywiscie, moze byc ciezko.

  3. Chciałabym, z czystej ciekawości, być na jakimś pokazie. Zastanawia mnie, jaki rodzaj energii tam panuje, co się dzieje. Twój opis to bardzo dobrze oddaje, ale jednak chciałabym się na własnej skórze przekonać.

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany.

Przewiń do góry