IMG_5720-Edit
Riennahera

Riennahera

Na wiosnę nie mam się w co ubrać

Te zdjęcia powstały 8 marca, kiedy nie było w Londynie żadnego lockdownu i z grupą przyjaciółek spotkałam się na wielogodzinną kawę w zaprzyjaźnionej kawiarni. Uwierzcie na słowo, było kapitalnie. Wszystkie śmiałyśmy się i dokazywałyśmy. 

Dwa miesiące później – mamy inną rzeczywistość i inną porę roku. 

Tego dnia bardzo się zdenerwowałam, ba, rzucałam mięsem, ponieważ w drodze do kawiarni zmokłam. A wiedziałam, że Kat zrobi mi zdjęcia. Nawet udało się doprowadzić włosy* do porządku. I miałam na sobie jedną z ulubionych sukienek. I najukochańszy kożuch. I kochane, choć zajeżdżone do granic możliwości botki. Kwiaty do kożucha. Idealny zestaw na porę przejściową. Taki trochę retro i trochę postapokaliptyczny. Jakby apokalipsa przydarzyła mi się podczas pikniku w latach siedemdziesiątych. A potem Tarkowski nakręcił o tym film.

W sumie to apokalipsa się przydarzyła…

Nie pokazywałam ich wcześniej, bo w okresie ścisłego siedzenia w domu nie sprawiała mi radości myśl o puszczaniu zdjęć z zewnątrz w świat. Teraz natomiast jak na nie patrzę, to mi tęskno. I nie chodzi tylko o swobodne spotkania z bliskimi w przestrzeni publicznej.  

Co roku przechodzę przez ten sam cykl. Kiedy jest ciepło, tęsknię za płaszczami, swetrami, czapkami. W końcu nadchodzi ich czas. Napawam się nim z całych sił. Trwa jednak zdecydowanie dłużej niż ciepły okres, w końcu zaczynam zauważać, że znowu się przeciąga. Myślę o wiośnie. Myślę jak to fajnie jest wychodzić z domu bez żadnej kurtki. Tęsknię za sandałami. W końcu sandały nadchodzą. I wtedy okazuje się, że sukienki, które rok temu zachwycały, właśnie przestały zachwycać. Że to, co jeszcze rok temu mogłam nosić codziennie, nie robi szału. Że te niezawodne od lat zestawy są po prostu nudne. Albo źle w nich wyglądam. I znowu marzę o kożuchu. 

Sezon wiosenno/letni jest o wiele bardziej wymagający, ponieważ widać więcej ciała. Osobiście i tak staram się nie pokazywać go dużo, bo nie czerpię z pokazywania satysfakcji, ale i tak ciężej mi wykreować zadowalającą sylwetkę. Kiedy jest zimno, gram warstwami, fakturami, obcasem. Na wiosnę da się jeszcze zagrać trenczem czy swetrem. Lato jest niewybaczalne. Widać wszystko jak na dłoni. Każdy element stroju musi się bronić sam, bo nic go nie zasłoni, nie stworzy iluzji. 

Moja szafa pełna jest wzorów. Uwielbiałam wzory. Obecnie widzę się obecnie w ubraniach o neutralnych kolorach, lecz ciekawych fasonach. W szatach powłóczystych, acz nie za bardzo. W stylu boho, ale uładzonym. Wiecie, dzikość, wolność i poezja, ale bez przesady. Jasne? Dla mnie nie bardzo. Ale TAK CZUJĘ i to widzę OCZYMA DUSZY MOJEJ. 

kaMarzy mi się przejrzenie szafy, zrobienie w niej generalnego porządku. Tyle, że i tak nie mam komu ani gdzie oddać teraz ubrań. Musiałyby iść prosto na śmietnik. Nie mogę jeszcze widzieć się ze znajomymi, sklepy charytatywne są zamknięte. Trochę jednak szkoda wyrzucać ubrań, skoro mogłyby iść w dobre ręce. Poza tym jakikolwiek porządek jest niemożliwy. Bąbelek zawsze podąża za mną. Nawet do szafy. Ponieważ chaos jest najlepszą formą nauki, chaos podąża za bąbelkiem. W kilkanaście sekund z wystrojonej dziewczynki staje się dziewczynką umazaną czerwoną szminką na większości powierzchni ciała i ubrań. Same rozumiecie, nie mogę wpuścić jej do szafy. 

I tak znajdujemy się w maju. A ja już marzę, żeby znowu zakopać się w moich swetrach, szalach, czapkach, płaszczach i kożuchach. 

Zdjęcia: Kat Terek

*Po ponad dwóch miesiącach od pamiętnej wizyty u fryzjera, moje włosy wciąż są najgorsze jakie były od lat…

Podoba Ci się? Podaj dalej »

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on email
61923936_301827807423707_1414915001336679940_n copy

Autorka

Marta Dziok-Kaczyńska
Riennahera​

Nie chcę sprzedać Ci wizji perfekcyjnego życia jak ze strony w kolorowym czasopiśmie. Chcę być dobrą sobą i porządną osobą. Może Ty też?

6 thoughts on “Na wiosnę nie mam się w co ubrać”

  1. Ja na wiosnę też mam problem, z temperaturami. Teoretycznie kilkanaście stopni na plusie to idealne warunki to fajnego ubierania się. Ale ja nigdy nie wiem czy te 15 stopni, to na rajstopy, czy już nie, która kurtka, bo jak to tak, przed chwilą puchowka, a teraz taki trenczyk prawie nic?
    A Twoje kwiatki do kożucha bardzo mi się podobają!

    1. O to, to! Tym bardziej że na wiosnę 15 stopni 15 stopniom nierówne. W jeden dzień oznacza to upał, a na następny towarzystwo zimnego wiatru. I ja zawsze w ten ciepły dzień mam na sobie za ciepłe ubranie, a na następny za lekkie…

  2. A ja dopiero średnio co kilka lat zauważam, że dotychczasowe wiosenne outfity to już nie to. I chyba właśnie nadszedł ten czas 🙂

  3. Agata Husarska

    Uwielbiam jesień i zimę z ich wszystkimi warstwami i ciemnymi, bogatymi kolorami. Nawet lato okiełznałam. Wiosna pokonuje mnie co roku i nigdy nie jestem zadowolona ze swojej wiosennej garderoby. Myślę, że wynika to przede wszystkim z wiosennej palety barw. Te wszystkie pastele, błękitki, róże… Nie da się ukryć, że wyglądają one piękne w pierwszych promieniach ciepłego słońca. Niestety na mnie już nie 😉 Oczywiście można to zignorować i nosić to, co się lubi, ale zawsze mam wrażenie, że wyglądam wtedy jak dementor wśród hipisów.

  4. Podzielam te odczucia. Co roku czekam niecierpliwie na Pierwszy Dzień Gołych Nóg, i na sandały, i na wszystkie moje letnie kiecki, nawet na szorty czekam, chociaż mam jedną parę i noszę je tylko w odpowiednim nastroju.

    A jakoś teraz tak bardzo zniechęcona się czuję moją szafą. Nic nie wygląda dobrze, do wszystkiego mam jakieś ale, w dodatku tak jak piszesz, sprzątanie jest bez sensu, bo przecież nie ma gdzie oddać tych ciuchów.

    Mogłaby być taka wypożyczalnia ubrań jak Whirli z zabawkami. Są takie wypożyczalnie z ciuchami dla dzieci. Ja bym w to poszła. Tylko nie wejdę w 92.

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany.

Przewiń do góry