nie chcę być księżniczką

Od jakiegoś czasu koronki, perełki i inne kwiatuszki podobają mi się głównie na kimś, a z księżniczek przemawia do mnie jedynie księżniczka Mononoke.


Funkcją księżniczki jest odpowiednie zachowanie i wypełnianie obowiązków, we właściwym czasie wyjście za właściwą osobą i służenie tej osobie za kompas moralny. Nie ma w tym wszystkim mnóstwa miejsca na tarzanie się po trawie w koszulinie i na PRZYGODY. Lepiej już tarzać się w trawie niczym plebs.


Wczoraj przechodząc obok Pałacu Buckingham pomyślałam sobie, że królowa musi mieć smutne życie. Przypałacowe ogrody otoczone są drutem kolczastym i chociaż na pewno są piękne, muszą zastąpić jej wszystkie publiczne parki i ogrody Londynu. Zaraz pod nosem ma St James Park ze świetnymi kaczkami i kurkami wodnymi i nawet nie może sobie wyjść i ich obczaić. Biedna, biedna królowa, trzymana za drutem niczym raptory w 'Parku Jurajskim'. To ja już wolę być sobą i obczajać kurki wodne do woli. A jest co, bo mają właśnie pisklaki.








// sukienka, buty i bluza Topshop, torebka Primark, naszyjnik Makabresque //

Photos by Ell and me

Tylko dobre wiadomości

Przyznaję, że nie mam radosnego usposobienia i nie zarażam wszystkich wokół pozytywną energią. Wręcz przeciwnie, mam skłonności do depresji i odczuwam przyjemność słuchając piosenek Nicka Cave'a. Ale kiedy każdego dnia czytam lub oglądam wiadomości to jestem pełna uznania i podziwu, że w ogóle jestem w stanie rano podnieść się z łóżka. Niezależnie czy to Polsat, TVP czy BBC, Rzeczpospolita, Wyborcza, Daily Mail czy Guardian, wszędzie JEST ŹLE. Tu konflikt w sejmie, tam wojna, gdzie indziej trochę morderstw i wypadków samochodowych, wszystko to okraszone dużą dawką kryzysu. Co gorsza, uważamy to za całkiem normalne i taplamy się w otchłani rozpaczy. Człowiek długimi wieczorami bazgrze te bohomazy w liniowanych zeszycikach i robi z siebie pośmiewisko czytając na głos przed całą klasą, żeby móc w końcu powiedzieć z bezzębną dumą, że umie czytać i pisać, a w nagrodę dowiaduje się tysiąca powodów dlaczego powinno mu być źle. Jakbym to powiedziała dwadzieścia lat temu oceniając karteczki z notesików na wymianę - nie opyla się.


Dzisiaj zachęcam Was do dzielenia się wyłącznie dobrymi wiadomościami (jeśli musisicie skomentować, że mam brzydkie buty czy coś to chociaż pochwalcie się, że dzisiaj było u Was ciepło). Ja na przykład ma zdjęcia w nowej bluzie, w połowie miesiąca przyzwoitą kwotę na koncie, a jutro będę pić dobry alkohol z fajnymi ludźmi. Wiem, że banalnie, ale od czegoś trzeba zacząć. Dzisiaj bluza, jutro lek na raka i wille z basenem dla wszystkich. No, może pojutrze.








// bluza Fruit of the Loom, spodnie Zara, szpilki Primark, naszyjnik Internacionale //

Photos by Ell and me

Czy jestem chora psychicznie?

Jako nastolatka przechodziłam przez fazę, w której zastanawiałam się czy przypadkiem nie jestem chora psychicznie. Był to ten etap, kiedy szukałam w sobie cech, które wskazywałyby, że jestem wyjątkowa niczym Czarodziejka z Księżyca. Ten sam etap, w którym moje życie było OCH, TAKIE DRAMATYCZNE i nie rozumiał mnie nikt oprócz mojego bloga i Pidżamy Porno. Piękne czasy. Niestety, na moje nieszczęście, byłam dość zdrowa i nie spotykałam na swojej drodze gadających kotów z półksiężycem na czole.


Od dłuższego czasu moje zdrowie psychicznie i nie tylko uważam za dar losu i całkiem się do niego przyzwyczaiłam. Właściwie bardzo mi z nim dobrze. I w tym momencie, przynajmniej dziesięć lat za późno, jak grom z jasnego nieba pada wiadomość. Fotografujesz jedzenie? Masz problemy psychiczne! Do tej pory myślałam, że chcę jedynie zabłysnąć swoim pseudokólowym lajfstajlem czy połechtać wewnętrznego hipstera, lecz okazuje się, że problem sięga o wiele głębiej.


Ponieważ 'zwykle wykonujemy zdjęcia rzeczy, osób oraz wydarzeń, które są dla nas istotne'(zwłaszcza, że jak wiadomo wykonanie zdjęcia aparatem cyfrowym jest trudne, czasochłonne i bardzo kosztowne), postanowiłam wejrzeć wgłąb swojej świadomości i zobaczyć co tak naprawdę jest dla mnie ważne. Zagrycha i cukierki. Jestem wrakiem człowieka.